W latach 1726-33, zbudowano w Lublinie kościół i klasztor dla oo. Kapucynów z fundacji Pawła Sanguszki oraz jego żony Anny z Lubomirskich. Autorem projektu był Karol Bay. Forma zewnętrzna i wystrój budowli miały podkreślać surową regułę, według której żyli zakonnicy. Fasada jest skromna i harmonijna, udekorowana pilastrami, spływami wolutowymi oraz figurami św. św. Piotra i Pawła. W centralnym miejscu szczytu znajduje się oko opatrzności.

Wnętrze kościoła jest surowe, bez złoceń i malowideł, dębowe ołtarze nie są polichromowane. W 1857 roku do świątyni dobudowano neogotycką kaplicę pw. Niepokalanego Serca Maryi, w której znajduje się wykonana z białego marmuru figura Matki Bożej autorstwa Władysława Oleszczyńskiego.

W 1864 roku Kapucyni zostali przeniesieni do Łomży, w klasztorze urządzono magazyny, a kościół oddano księżom diecezjalnym. Mienie wróciło do zakonu w 1919 roku.