Kościół pod wezwaniem świętych Jana Chrzciciela i Jana Ewangelisty został wybudowany w latach 1586-1604, z myślą o przybyłym do Lublina zakonie jezuitów. Projektantami byli włoscy architekci – Jan Maria Bernardoni i Józef Brizio, którzy częściowo wzorowali się na rzymskiej siedzibie jezuitów – świątyni Il Gesu. W XVIII wieku Józef Majer - nadworny malarz Augusta III, udekorował wnętrze kościoła iluzjonistyczną polichromią. Świątynia uzyskała tytuł katedry w 1805 roku, po utworzeniu diecezji lubelskiej.

Wieża Trynitarska była pierwotnie bramą do zabudowań kolegium jezuickiego, powstałą zapewne w II poł. XVII wieku. Po przebudowie w 1819 roku 60-metrowa wieża zaczęła górować nad Lublinem. W jej wnętrzu mieści się Muzeum Archidiecezjalne Sztuki Religijnej a na ostatnim piętrze znajduje się taras widokowy. Blaszany kogucik na szczycie, według legendy przestrzegał lublinian przed zagrożeniem.